Z „odgórnego” podejścia do kontroli zachowania, w którym opiekun rządzi, a pies musi być uległy, zmieńmy podejście na takie, w którym staramy się odczytać stan emocjonalny psa i motywację do podjęcia określonych zachowań. Podejście oparte na zrozumieniu zachowania tworzy przestrzeń do komunikowania się, wspierania i akceptowania.
Oto przykład: moje psy bardzo satysfakcjonuje stróżowanie na naszym terenie. Buduje to ich poczucie własnej wartości i satysfakcję z bycia psem! Jednakże, jeśli tych zachowań (odstraszania, dystansowania “intruzów” za ogrodzeniem) jest więcej niż zwykle, wymykają się im samym spod kontroli, zaczynam zastanawiać się, czy czegoś w ich życiu jest za dużo lub za mało, ponieważ stróżowanie staje się sposobem na odreagowanie stresu, napięcia i nie jest adekwatne, nie jest po prostu naturalnym psim zachowaniem. Nie będę krzyczała na psy, które nadmiernie oszczekują przechodniów, być może w ogóle nie będę pracowała nad tym zachowaniem. Zastanowię się natomiast nad tym, jak wygląda ich dzień, jak wygląda bilans przyjemności i czy ich potrzeby są realizowane na przestrzeni ostatnich kilku dni, tygodni. Czy są bardziej nerwowe, czy dobrze śpią?Nadmierna szczekanie jest objawem problemu. Inaczej byłoby gdyby wprowadził się obok nas nowy sąsiad i nadmierne szczekanie byłoby uzasadnione. Okazuje się, że ostatnio, na spacerze ciągle spotykamy dużego psa, który grozi im spojrzeniem, ot tak, dla zabawy. Zmieniamy godziny spacerów, a na jakiś czas też trasy spacerowe. Nastrój i poczucie bezpieczeństwa rosną, a stróżowanie wraca do normy.
Cały sens tkwi w tym, że zamiast automatycznie usiłować kontrolować lub redukować „trudne” zachowania, zatrzymujemy się i zastanawiamy, czy są one sygnałem zbyt niskiego lub zbyt wysokiego pobudzenia, a jeśli tak, zajmujemy się wtedy identyfikacją i złagodzeniem stresorów, które wywołały ten stan.
