Frustracja jest bardzo nieprzyjemnym odczuciem, które wiąże się z tym, że ważne potrzeby nie są spełnione, a próby poradzenia sobie z tą sytuacją, zakończyły się fiaskiem.
Przykładowo pies chce podejść do drugiego psa, jego potrzeba kontaktu z przedstawicielem swojego gatunku jest duża, potrzebuje kontaktu z psem, w związku z tym chce podejść do drugiego psa jak najszybciej. Opiekun zabrania swojemu psu kontaktu z psami, odwraca uwagę smaczkami albo koryguje psa, a sfrustrowany pies czuje coraz większą złość na sytuację, a pies chce podejść do drugiego psa, zebrać zapach, doświadczyć spotkania. Pies w takiej sytuacji może zacząć się zachowywać agresywnie w stosunku do drugiego psa lub do swojego opiekuna. Intensywność przeżywanych emocji, frustracji i brak wiary w zmianę sytuacji do tego doprowadziły. Nie bagatelizujmy frustracji, przypomnijmy sobie jakie to trudne, kiedy czegoś potrzebujemy, a nie możemy tego mieć. I wyobraźmy sobie, że to dotyczy podstawowych potrzeb.
Innym przykładem może być “zła zabawa”, polegająca na rywalizacji albo ciągłe kontrolowanie, zakazywanie, odmawianie. Mity o tym, że pies nie może mieć dostępu do zabawek, nie może decydować o ścieżkach spacerowych, nie może dostawać innego jedzenie niż psia karma, nie może próbować nowych rzeczy, aktywności- doprowadzają psy do rozpaczy, frustracji,a czasami nawet do agresji. Pies powinien mieć pełen dostęp do zabawek, powinien móc je niszczyć, wyładować się.
Czyli agresja nie zawsze związana jest z błędną socjalizacją, a źródło problemu leży np. w nadmiernej frustracji, braku zaspokojenia potrzeb psa. Szukajmy przyczyny agresywnego zachowania we wszystkich aspektach życia psa. Przy zachowaniach agresywnych nieznanego pochodzenia warto skonsultować się z lekarzem weterynarii, aby wykluczyć czy powodem agresji nie są dolegliwości fizyczne, ból.
