Jak bariera bezpieczeństwa może pomóc psom w trakcie interakcji?
Co może oznaczać przygryzanie i noszenie piłki?
Za każdym zachowaniem psa stoją emocje i motywacja. Musimy pamiętać, że każde zachowanie może oznaczać coś innego w zależności od indywidualnych cech psa oraz konkretnej sytuacji. Przykładem może być noszenie piłki w pysku, które może pełnić różnorodne funkcje i mieć różne znaczenia.
Noszenie piłki może pomagać psu w rozładowywaniu stresu po trudnym zdarzeniu, działając jako forma autoterapii. Dla niektórych psów trzymanie piłki w pysku jest uspokajające i może przyczyniać się do obniżenia poziomu napięcia emocjonalnego. Jest to zachowanie, które może wspierać psa w trudnych momentach, dodając mu odwagi i pewności siebie.
Ponadto, noszenie piłki może być także zachowaniem instynktownym, szczególnie dla ras takich jak retrievery. Te psy zostały wyhodowane do aportowania, co oznacza, że element łańcucha łowieckiego związany z trzymaniem przedmiotów w pysku jest u nich szczególnie wzmocniony. Dla retrieverów noszenie piłki może być naturalnym sposobem realizacji ich wrodzonych instynktów.
Warto również zwrócić uwagę na to, że każde zachowanie psa powinno być analizowane w kontekście jego unikalnej osobowości i bieżącej sytuacji. To, co dla jednego psa jest sposobem na relaks i samoregulację, dla innego może być wyrazem stresu lub nadmiernego pobudzenia.
Poniższy filmik pochodzi z Psich Rozmów, warsztatu z psiej komunikacji z naszych zajęć na kursie trenerskim.
Na tym filmiku analizujemy zachowania psiego nastolatka Jaspera (dalmatyńczyka) i dorosłej suczki Shiry. Ta interakcja miała na celu wspieranie “myślenia” u Jaspera, czyli używania płata czołowego mózgu, który odpowiedzialny jest za analizę, wyciąganie wniosków i samoregulację. Nie chodzi o to, że Jasper ma problemy z tymi procesami, jednak istotną rolę odgrywa tutaj jego wiek. Jest on nastolatkiem, a regulacja emocji w tym wieku jest trudna, a myślenie przychodzi ciężej niż zachowania instynktowne. Dzięki temu, że między psami jest płot, Jasper spokojnie przygląda się sytuacji, ma czas i przestrzeń na to, by bez pobudzenia przetwarzać informacje, analizować zachowanie drugiego psa. Jasper odkrywa w sobie coraz większe pokłady ciekawości względem drugiego psa, a przy wsparciu opiekunki Julii coraz lepiej reguluje pobudzenie. W tych interakcjach jest cierpliwy i miły do Shiry i jej siostry Fridy.
U Shiry natomiast zależało nam na obniżeniu intensywności zachowań agresywnych, co udało się osiągnąć. Również dla niej nasza bariera bezpieczeństwa (ogrodzenie) okazała się bardzo pomocna. Shira poczuła się pewniej i bezpieczniej, wiedząc, że nie będzie musiała mieć bezpośredniej interakcji z samcem. Pomogła jej też piłeczka, dzięki której Shira wyrażała swój autentyczny stosunek do Jaspera – demonstrowała, ale nie używała intensywnej agresji. Nie chcemy “zabronić” Shirze bycia agresywną. Chcemy, by poprzez interakcje, w których jest szanowana i wysłuchana, poczuła się lepiej przy innym psie. Dzięki temu nie będzie musiała sięgać po intensywne zachowania, co może z czasem rozbudzić u niej ciekawość i otwartość na drugiego psa.
